Aneurysm 4

De contekst van deze foto van Rebecca Rijsdijk is een persoonlijk verhaal, een ongeluk dat haar overkwam toen ze 19 jaar oud was. Daarover hieronder meer. Maar eerst wat we zien: Een verfrommeld tweepersoonsbed, dat zich in eerste waarneming laat verlichten door een avond- of ochtendzon, tenminste dat lijkt zo door de roodbruine kleuren. Maar als je even langer kijkt zie je door het raam dat het buiten gewoon licht is, volop licht, het is dus overdag en het licht dat over het bed valt, is kunstlicht vanuit een deur, een badkamer wellicht, dat naar binnen schijnt in deze kamer. De gestalte op het bed, waarvan niet meteen te zien is of het een man of een vrouw is, zit gebogen op de rand. Klaar om weg te gaan naar de dag of juist terneergeslagen door iets dat we niet weten. Uiteindelijk geeft deze foto heel weinig informatie prijs, maar toch word je meteen getroffen door de sfeer die tussen verwachting en teleurstelling inzit. En dan blijkt dat het niet zomaar een willekeurig snapshot is dat we hier zien, maar dat de fotografe dit beeld zorgvuldig heeft gekozen. Het krijgt daardoor meer betekenis, zonder dat daardoor de kracht ervan minder wordt. Want dat is er met deze foto aan de hand: je weet dat er iets is, maar je kunt het niet benoemen. Dat moment is hier gevangen, en dat blijft je ook zó bij. Een moment dat even zweeft is vastgelegd.

 

 

Anthon Fasel

 

fotograaf: 
Rebecca Rijsdijk