Embryo

Het eerste dat je opvalt, als je naar deze foto van Pim Leenen kijkt, is dat het zo’n gewoon beeld lijkt. Geruststellend, bijna. Er zit iets in het water. O, een of andere vorm.

Maar dan kijk je langer, en beter, en zie je een beeld dat herinnert aan de biologielessen van de middelbare school, of van een zaal in het Natuurhistorisch Museum, waar in potten allerlei levensvormen bewaard worden. Dat komt door deze glazen pot, afgesloten met een stukje cellofaan, en in deze pot drijft iets.

Het doet ons nog het meest denken aan iets dat op sterk water gezet is om het te bewaren, om het bloot te stellen aan nieuwsgierige blikken. Om iets openlijk te vertonen dat toch eigenlijk liever verborgen zou blijven. Niet omdat het niet gezien mág worden, maar omdat daarmee de intimiteit verstoord wordt die het uit zichzelf heeft.

Het zijn soms steelse, stiekeme blikken, die we werpen op datgene wat op sterk water wordt gezet. Omdat het naakt en weerloos in het water zweeft, los van tijd en ruimte, drijvend in een eigen wereld. En hoewel we weten dat het hier gaat om een geënsceneerde werkelijkheid, voelen we ons toch een beetje betrapt, en ongemakkelijk. Voyeurs, bijna.

Dat Pim Leenen dat bereikt met een opname van een zoete aardappel in een pot water, toont aan dat hij in staat is nieuwe werelden te creëren door combinaties van alledaagse voorwerpen. Maar daardoor merken we ook, hoezeer ons waarnemen beïnvloed kan worden, hoe we bereid zijn om in dit ogenschijnlijk simpele beeld meer te zien. Wij associeren en interpreteren, omdat we daartoe uitgedaagd worden. Door de foto’s van Pim Leenen worden we ons daarvan bewust.

fotograaf: 
Pim Leenen