Spassov den

 

 

 

Een beeld als het begin van een film: spannend, geheimzinnig en vol details die om je aandacht vragen –maar zonder dat de betekenis zich meteen openbaart. Wat ligt er over de auto heen ? Waarom staat deze auto op een duistere plek, met de koplampen aan? Wat wordt er beschenen, zijn dat de benodigdheden voor een picknick ? Een mandje brood, een kan water ? Je gaat meteen op zoek naar een invulling voor dit beeld, dat melancholiek is, eenzaam, verlaten.
Dat zoveel vragen oproept maar meteen ook de behoefte aan een vervolg: waar gaat dit over, waar gaat dit naartoe –of is het op zichzelf al compleet verhaal?

De interpretatie is aan de beschouwer, de aanleiding komt voort uit een eeuwenoud Bulgaars gebruik: het zoeken van de stilte en de ruimte om in contact te komen met een onverwachte vreemdeling, die een oplossing zou kunnen bieden voor een groot vraagstuk.
Als je in je eigen dorp een bepaalde levensvraag niet beantwoord zag, trok je de heuvels in en bleef dan een nacht daar, met een beetje voedsel en water. Dan zou er iemand langskomen, een onbekende, die je verder kon helpen en daarna weer voort zou trekken, een magisch wezen, dat de gedaante aanneemt van een herder, een reiziger, een kluizenaar.
In het donker zou je niet echt kunnen zien wat er allemaal gebeurt. Maar je weet dan dat je nooit de hoop moet verliezen dat er een oplossing, een uitweg is. Je zou voedsel en drank met hem delen en daarna zou iedereen weer zijnsweegs gaan en zijn eigen leven voortzetten. En het geheim van de ontmoeting droeg je dan met je mee, zonder dat er ooit door iemand naar gevraagd zou worden.
En zo is deze foto ook geworden: een geheimzinnig beeld, dat je bijblijft omdat je voelt dat er hier iets getoond wordt, waar je eigenljk niet aan mag komen.

 

 

Anthon Fasel

fotograaf: 
Hristina Tasheva