untitled, 2011

Er is geen vreemder en tegelijkertijd geen vanzelfsprekender plaats voor aarde dan op een bed.

Als je oppervlakkig naar deze foto kijkt, zie je een bed met een zwarte en een witte helft, twee kussens op het bed en wat beddengoed naast het bed. Verder niets.

Een nadere bestudering leert dat het geen fluwelige, misschien deels transparante donkere sprei is, die daar op de helft van het bed ligt, maar dat het aarde is, donkere vruchtbare aarde. Niet toevallig daar terechtgekomen door een omgevallen bloempot of omdat er wat misgegaan is met het vullen van de bloembakken. Nee, het ligt daar met opzet zo, half het bed bedekkend.

We zijn geneigd daar meteen betekenis aan te hechten: is het een symbool van vruchtbaarheid, als teken van wat er allemaal voor moois op een bed kan bloeien ? Is het een verwijzing naar de rust, misschien de eeuwige rust, die de mens in een bed kan vinden ? Is het een confrontatie met onze onmiddellijke neiging om te gaan vegen, op te ruimen, om het bed netjes op te maken – Maar het bed is toch al netjes ? Het ligt er toch keurig aangeharkt bij ? Is het een combinatie die ons toch ook aan het lachen moet maken ? 

Het is deze confrontatie met symbolen, met vormen, met betekenissen die we bewust of onderbewust aan beelden toekennen, waar Hristina Tasheva in haar werk mee speelt. Het zijn beelden die verontrustend en geruststellend tegelijkertijd zijn. En die dus steeds opnieuw om interpretatie vragen, afhankelijk van onze stemming, onze opvattingen en vooral onze manier van kijken. Het is een open uitnodiging om te beschouwen.

fotograaf: 
Hristina Tasheva