Annegien van Doorn

Annegien van Doorn (Vlissingen, 1982) is in 2004 afgestudeerd aan de St. Joost Academie in Breda en heeft vervolgens de tweejarige masteropleiding “Arte y Contextos Intermedia” in Barcelona gevolgd. In 2009 werkte zij samen met Verónica Luyo Torres als artist in residence in Youkobo Art Space in Tokyo waar zij gelijktijdig exposeerden in de gallerie van Youkobo. Zij heeft meerdere exposities op haar naam staan, waaronder solo exposities in Espacio Menosuno Madrid, Ca L’arenas, museo de Mataró, DeFKa in Assen en zij deed mee aan groepshows in onder meer Sala d’Arte Jove Barcelona, Duende Rotterdam en Breda Photo.  

 

Daarnaast heeft zij in 2010 samen met Adrian Brun, Bas Hendrikx, Marloes van Doorn en Nikos Doulos het Das Banale Ding blog opgericht waarop zij wekelijks foto's en filmpjes van gebruiksvoorwerpen posten: http://dasbanaleding.blogspot.com/

 

icecream - annegien van doorn

Icecream

 

Artist statement

(english below)

 
Als ik in een ruimte kom, word ik meteen getroffen door de objecten die zich daarin bevinden en kan ik me daar dan helemaal in verliezen. Het fascineert me dat elk object een eigen geschiedenis heeft. Het is door iemand gemaakt en met een bepaalde bedoeling en functie en het is op een bepaalde plaats gezet met een reden. Wat mij dan raakt is het idee dat een bepaald object, ondanks zijn duidelijke functie, altijd kan veranderen in iets anders, of dat nu een verandering in iets nuttigs is of niet. Ik plaats alledaagse voorwerpen in een nieuwe omgeving. Die objecten worden losgemaakt uit hun oorspronkelijke context en krijgen een nieuwe betekenis. Ik gebruik daarvoor alles wat ik toevallig omhanden heb en schrik er niet voor terug om mijzelf in die nieuwe geconstrueerde scènes te plaatsen. Doordat ik los kom van mijn identiteit is er geen schaamte of angst en gebruik ik mijn lichaam, juist als alle andere objecten, als een middel om andere realiteiten te laten ontstaan.

 

Whenever I enter a space, I fixate on the objects. Every object has a history. Everything is made by someone and placed somewhere with a certain reason. I am fascinated by the idea that an object, although made with a clear function, can always turn into something else (whether useful or not). I re-arrange everyday things and put them in a new setting. The objects become unleashed from their original purpose and obtain a new meaning. I use material I’ve got by hand. Sometimes I even include myself in the scene. Cut of my identity there is no shame, nor fear. Like the objects, I use my body as a vehicle to insinuate other realities.